~ فئودر داستایوفسکی
اعدام، نفرت انگیزترین قتلهاست.
اعدام ابزار دولت برای سلطه بر فرد است.
اعدام ابزار رعب آفرینی حاکم از طریق یک نمایش ویژه است و پیام به انسان شورشی که شما هم می توانید انتخاب بعدی این نمایش وحشتناک باشید.
اعدام، هیچ تاثیری بر جلوگیری از جرمهای بزرگ ندارد.
اعدام ابزار دولت برای حذف عصیانگری انسان است.
اعدام سلاح استالینیسم، نازیسم و استعمار برای حذف شورشی بود.
اعدام علیه قداست زندگی انسان با عادی کردن قتل است.
لغو اعدام نه راهکاری احساسی نه آرمانگرایانه که عین واقعگرایی و منطقی بودن است.
اعدام، مشروعیت بخشی به خشونت است، مشروعیتی که از مصلحت مطلق دولتی یا از فلسفه ای تمامیت خواهانه نشات میگیرد.
صلح پایدار بدون کنار گذاشتن مرگ از قانون ممکن نیست.
تاریخ معاصر ایران
نه به اعدام
مرگ ناهنگام اجباری
آسان ترین و ناجوانمردانه ترین مجازات است
وقتی در پای چوبه ای
سر از شرم خم کرده
چشم ها را می بندند
تا نفرین آسمان و زمین را نبینند و به یاد نیارند که زنی
در اوج درد و خنده
فریاد کودکی را شنیده
که به سوی آسمان و خورشید
این حکمت را می سراید
که اگر بهشت زیر پای مادران است
جهنم آتشکدهء آدمی واره گانی است
که به شعلهء چراغ و طپش قلب
فرمان ایست می دهند.
و می داند که حتی
به دست آنکه بر درخت تبر می زند
یا گیاه را به زیر پا له می کند
جان برآمده از خاک و آب
شایستهء کشتن نیست
و هر که به نام عدالت جان می گیرد
ابلیس را در هیئت بی اندام خویش خانه داده
و همچنانکه عیسی مردگان را زنده می کند
او زندگان را
جرم کرده و ناگرده
به ثانیه ای از انتظاری همچون هزار ساله می برد
و به لحظه می سپارد
که زیرپا خالی می شود
دمپائی های ترسیده
لحظه ای به رعشه می افتند و
آنگاه ساعت ها از کوک باز می مانند و
در شیون مادران ناخرسند
جهان در سیاه چالهء خاموشی فرو می رود.
