تمام اینها تصویر بی خیال زنی ست
كه هیچ چیز به جز او مهم نبوده و نیست
مهم تصوّر نور است در دل شب هاش
مهم فقط لبخندی ست گوشه ی لب هاش
شبیه شهر پس از جنگ، مملؤ از خونم
كه زنده زنده میان اتاق، مدفونم
زنی ست در بغلم: قهرمان افسرده!
كه دیو آمده و بچّه هاش را خورده
كه سال هاست به خودكارهاش مصلوب است
زنی كه رابطه اش با فرشته ها خوب است
پرنده ای ست ولی غرق خون و پركنده
برهنه تر جلوی چشم های شرمنده
كه پیر نیست و موهاش روسفید شده!
كه اشك می ریزد با تصوّر خنده
زنی كه گوشه ی سلّول ها دراز كشید
زنی كه قربانی بود توی پرونده
زنی كه رام نشد، تا ابد تمام نشد
زنی به هیأت عصیان و خون، زنی زنده!
زنی كه شوق تنش را به یاد داشته است
زنی كه رابطه هایی زیاد داشته است
زنی كه مثل خودش بود اگر كمی بد بود
زنی كه مال كسی نیست و نخواهد بود
شبیه شهر پس از جنگ، غرق اندوهم
نشسته زخم تو در تكّه تكّه ی روحم
شبیه گریه شدن بعد لحظه ای شادی
به خواب دیدنِ چیزی شبیه آزادی
شعار دادن اسمت جلوی دانشگاه
شبیه دیدن زن بعد چشم بند سیاه
چقدر زرد شده صورتم كه پاییزم
اگر هلم بدهی مثل برگ می ریزم
گذشته ای بدبختم به حال وصل شده
كه زل زده ست به آینده ی غم انگیزم
از آنهمه فریاد و از آنهمه رؤیا
فقط دو تكّه ورق مانده است بر میزم
زنی ست در بغلم مثل خواب و بیداری
زنی كه می شود از او دوباره برخیزم
دو تا به هیچ رسیده، دو آدم غمگین
دو خودكشی كه نكردیم توی زیرزمین
دو تا سیاهی خودكار خسته روی ورق
دو تا امید در این ناامیدی مطلق
شبیه شهر پس از جنگ، خالی و بی ابر
نشسته ایم برای ادامه دادنِ صبر...
~ مهدی موسوی
