تو به تحریکِ فلک، فتنهیِ دورانِ منی!
من به تصدیقِ نظر، محوِ تماشایِ توام …
تمامِ این پاییز را
صرف گردآوری کلمه خواهم کرد،
که وقتی زمســتان رسید،
طولانیترین قصیدهی عاشقانه را
برایت بنویسم!
چشمانش پر از اشک بود به من نگاه کرد و گفت:
فقط امروز برای مدت زیادی
از برم میروی بگو که دوستت دارم
به چشمانش خیره شدم قطره های اشک
را از چشمانش زدودم و بر لبانش بوسه ای زدم
اما نگفتم که دوسش دارم
روزی که به سوی او رفتم آنقدر خوشحال شد
که خود را به آغوش من انداخت
و سرش را بر روی سینه ام فشرد و گفت
امروز بگو دوستم داری …
دستهای سفید و بلندش را گرفتم
اما باز نگفتم که دوسش دارم.
ماهها گذشت در بستر بیماری افتاد
با چند شاخه گل میخک سرخ به دیدارش رفتم
کنار بالینش نشستم او را نگاه کردم به من گفت:
بگو که دوستم داری عزیزم
میترسم که دیگر هیچ وقت این کلمه
را از دهانت نشنوم
اما باز بوسه ای بر لبانش زدم و رفتم.
وقتی که آن روز به بالینش رفتم
روی صورتش پارچه ای سفید بود
وحشت زده و حیران پارچه را کنار زدم
تازه فهمیدم چقدر دوسش دارم
فریاد زدم: به خدا دوست دارم اما …
ديگر هم دير شده بود
و هم اينکه او اين کلمه را از دهان من نشنيد …
لعنت بر غرور بیجا …
